Twórczość Adama Czarnowskiego dobrze wpisuje się w nurt wytyczony aktywnością pisarską Patrona nagrody, jest bowiem podobnie wielostronna, zarówno pod względem rodzaju pisarstwa, jak i poruszanej tematyki krajoznawczej – sensu lato. Obejmuje liczne oryginalne opracowania posiadające wartośc naukową, opracowania popularne, metodyczne, twórczość literacką, a także przewodnikopisarstwo. Znaczna część tego dorobku dotyczy tematyki górskiej.

Adam Czarnowski ma prawdziwie wielkie zasługi w popularyzowaniu polskich gór. Jego, adresowane do młodych czytelników, książki Kraina tysiąca źródeł. O Ziemi Sądeckiej (1967, 1975), Wędrówki przez Pogórze
Karpackie i Beskidy (1972, 1986), czy niezliczone artykuły, publikowane w „Poznaj swój kraj” i w innych periodykach, są wzorem opracowań popularyzacyjnych i należą do klasyki w swoim rodzaju. Wiele spośród jego opracowań dotyczy historii kultury, turystyki i krajoznawstwa w Polsce, także w odniesieniu do problematyki górskiej. Do nader cennych rozpraw należą tu jego studia nad dziejami fotografi i tatrzańskiej („Wierchy”) oraz nad pocztówką tatrzańską jako źródłem do badań kultury (opublikowane w III tomie „Prac Kulturoznawczych” Uniwersytetu Wrocławskiego). Opracowana przez Czarnowskiego, wspólnie z Jadwigą Ciechanowską, książka Tatrzańskie lata. (Z wędrówek po górach i Zakopanem XIX–XX w. (1993) stanowi ważny przyczynek do wiedzy o kształtowaniu się polskiej kultury turystycznej jako składnika kultury ogólnonarodowej, nadto wzbogaca tę wiedzę o szereg nieznanych dotąd szczegółów odnoszących się zarówno do turystycznej eksploracji Tatr, jak i do osób, często należących do elity umysłowej naszego kraju, uprawiających turystykę tatrzańską.