Znakomita poetka, autorka wielu zbiorów wierszy, która swe zainteresowania twórcze w wysokim stopniu i z cennymi rezultatami artystycznymi związała z górami. Jej poetycka książka nosi tytuł Miastu przypisana (1979), zbiór wierszy: Sezon w Tatrach i inne wiersze (1964), Sezon w Tatrach i po sezonie (1981), Tatrzańskie postscriptum (1993) i ostatnio Moje góry (2007).

Za sprawą precyzji i pięknej, subtelnej formalnej prostoty wiersze Marii Kaloty-Szymańskiej są jedynym, wręcz świetnym przejawem swoistego klasycyzmu i dlatego na tle całej współczesnej poezji o górach, szczególnie zaś Tatrach, jawią się jako zjawisko unikatowe. Zwraca przy tym także uwagę niewątpliwa wierność poetki okazywana przez nią tematyce górskiej. Niezwykłość pierwszego z jej górskich zbiorów wierszy polega na tym, że jest on najlepszym przejawem poezji taternickiej.

Tatrzańska poezja Marii Kaloty-Szymańskiej odtwarza w artystycznym kształcie to, co jest prawdą piękna harmonii człowieka i gór, harmonii między człowiekiem i wartościami, jakie dają mu góry. Piękno tej poezji spoczywa w klasycystycznym, harmonijnym obrazie tego, co góry dają człowiekowi. I dlatego autorkę tych wierszy określić można mianem prawdziwie wybitnej poetki gór. I dlatego wzruszające jest żegnanie się z górami – z życiem, nadające ton zbiorowi wierszy Moje góry (2007), stanowiącym piękny poetycki rachunek doznań i wartości, które głosiła w swych wierszach Maria Kalota-Szymańska.