W jego dokonaniach bardzo ważne miejsce zajmuje działalność dziennikarska,publicystyczna i redakcyjna związana z problematyką górską. Jako autor tysięcznych wręcz artykułów i notatek współpracował z wszystkimi ważnymi polskimi pismami turystycznymi(acz nie tylko z nimi). Jego teksty zaś drukowane były także w wielu czasopismach zagranicznych a całym świecie. Co jednak najważniejsze, przez lat niemal trzydzieści (1963–1991)był znakomitym redaktorem „Taternika”. To on, pismo to nie tylko wydobył z zapaści, ale nadał mu autentycznie wysoki poziom oraz rangę świetnego czasopisma. W latach 1976–1992 był też członkiem kolegium redakcyjnego rocznika „Wierchy”.

Perłę w koronie górskiego pisarstwa Józefa Nyki, określającego wielkość jego roli społecznej, stanowią jednak liczne książki, w tym górskie przewodniki. Choć pewnie niektóre z nich, takie jak Dolina Roztoki i Pięciu Stawów Polskich (1954) i Dolina Rybiego Potoku (1956), zamierzone były jako popularyzatorskie, to przecież ich ranga poznawcza i ogrom wpisanej w nie wiedzy z zakresu wielu dziedzin nauki sprawił, że cytowane one były i dotąd są w najpoważniejszych publikacjach naukowych. Tak w nich, jak w napisanych przez siebie przewodnikach górskich, Nyka wniósł do wiedzy o historii polskich gór i ich kulturowym znaczeniu ogrom cennych, znakomicie zinterpretowanych ustaleń, wydobytych w toku wnikliwych badań źródłowych. Znakomita przy tym autopsyjna znajomość terenu, sprawność języka, rzetelne poczucie odpowiedzialności za słowo pisane i zarazem piękna polszczyzna sprawiły, że jego przewodniki po Gorcach, Pieninach i Tatrach nie przypadkiem wielokrotnie wznawiane cieszą się prawdziwie ogromnym uznaniem wśród szerokich rzesz ich użytkowników i należą do klasyki polskiego przewodnikopisarstwa górskiego […].