W wielostronnej i wyjątkowo bogatej działalności górskiej Ryszarda Wiktora Schramma, wśród wielu innych jej cech, dwie podziwiamy szczególnie i chcielibyśmy na nie wskazać, właśnie jako na piękne wzorce. W pierwszym rzędzie na tę, która jest istotą kalokagatii, a więc na zgodne łączenie dążności do doskonałości zarówno ducha, jak i ciała. W całym życiu i działalności Ryszarda W. Schramma twórczośćnaukowa i sport, uprawiane przezeń równolegle, były nie tylko niesprzeczne, ale wzajemnie się przenikały i dopełniały. W każdej z tych dziedzin odznaczył się wybitnymi dokonania mi. To pierwsza z tych cech. Druga to przesycenie samej działalności sportowej – wspinaczkowej i polarniczej – treściami intelektualnymi i moralnymi: cenił zawsze raczej poznanie niż rekord, raczej przeżycia estetyczne niż ekstremalne trudności i skrajne ryzyko, raczej przyjaźń niż rywalizację – plus ratio quam vis.

Górskiej i polarnej aktywności sportowej, eksploracyjnej i organizacyjnej Profesora towarzyszyła – dopełniała ją i wyrażała – działalność pisarska, publicystyczna i redakcyjna. […] Redagował „Biuletyn Informacyjny” Oddziału Poznańskiego PTT i periodyk taternicki „Oscypek”. Był członkiem komitetów redakcyjnych „Taternika” i „Wierchów”.

Opracował i wydał przewodnik wspinaczkowy Skalne drogi (suplement do Tatr Wysokich W. H. P aryskiego). Jest autorem dwóch książek wspomnieniowych: Życiorys tatrzański – o wspinaczkach młodości w rodzimych górach – i Dwa długie dni – o wyprawach spitsbergeńskich. Opublikował ponad 150 artykułów, biogramów, recenzji i wspomnień na tematy górskie i wspinaczkowe. […] Współpracował w realizacji popularnej serii encyklopedycznej, pod redakcją K. Saysse-Tobiczyka W skałach i lodach świata; w jej pierwszym tomie jest liczący się w historiografi i taternictwa szkic jego pióra Na nowych drogach – synteza dziejów międzywojennego i powojennego polskiego truchu wspinaczkowego.