[…] wśród ludzi gór Andrzej Wilczkowski znany jest także jako pisarz i eseista górski. Jego twórczość literacka jest w tym zakresie cenna i bogata, zdobyła też sobie ona zasłużoną poczytność. Pierwsze przejawy uznania zyskał za współautorstwo wartościowej Burzy nad Alpami, ale prawdziwy rozgłos przyniosły mu – dwukrotnie wydane (1969, 1971) Śniegi pokutujące, dotyczące wyprawy w Hindukusz. Tu w pełni ujawnił się talent literacki Wilczkowskiego, nie jako autora „pięknych opisów” czy pamiętnikarza rejestrującego monotonnie przebieg wyprawy, ale jako świetnego psychologa umiejącego uchwycić międzyludzkie relacje na poważnej i trudnej wyprawie wysokogórskiej, a także jako wnikliwego obserwatora, celnie opisującego ludzkie zachowania w górach wysokich i sposoby postrzegania tych gór przez wspinaczy. Ten nurt obserwacji odbił się także w „etiopskiej” książce pisarza (Każdemu według marzeń, 1976). W opowiadaniach Ludzie przed ścianą (1972, 1999) podjął próbę beletryzacji problematyki wspinaczkowej, na co w latach ich powstania zdobywało się niewielu pisarzy górskich, nieraz nie umiejących tyleż kompetencjami, ile i talentem, dorównywać Wilczkowskiemu. Kto wie jednak, czy nie najlepszym dziełem pisarza jest oparta na górskich jego wspomnieniach książka Miejsce przy stole. […] Ostatnia jej edycja – zmieniona i uzupełniona – należy do najdonioślejszych wydarzeń w polskiej prozie górskiej. Ujawnił tu Wilczkowski jedno jeszcze oblicze swej bogatej twórczości, wystąpił jako moralista, który zresztą, będąc poważnym autorytetem, interweniował niejednokrotnie w taternickich sporach środowiskowych.